- – -

خدا را هزار مرتبه شکر

- مشکلی که در بند‌های اول یادداشت به آن پرداخته‌ای، درد امروز و دیروز نیست. حتی منحصر در کار مطبوعاتی هم نمی‌شود. ما ها، حتی در یک تیم برنامه‌نویسی هم (همان‌طور که تجربه‌ی شخصی‌ام ثابت می‌کند) نمی‌توانیم زیر بار نظر مدیر پروژه برویم.
دیگر کار مطبوعاتی که یک سرش به ایدئولوژی سیاسی بند است و سر دیگرش به اخلاق، که دیگر مشخص است. تا زمانی که نظر خودمان، در مورد روش‌های اجرای کار پذیرفته نشود، کار نمی‌کنیم. خیلی ساده، «من نیستم!»

- این خودی و غیر خودی کردن، همان‌چیزی است که ما در محیط‌های دیگر و به مخالفین سیاسی خودمان درباره‌اش تذکر می‌دهیم. که نهایتاً به یک بستگی فکری و تعصب کور منجر می‌شود. خط کشی میان افراد، تنها آن‌جا پذیرفته شده‌است که یک طرف مخالفین دین خدا باشند و طرف دیگر موافقین. که آن‌جا باید در خطای دوستان رافت به خرج داد و با کفار شدید برخورد کرد. اما در یک جامعه‌ی اسلامی، میان آن‌ها که التزام به قوانین اسلامی نشان می‌دهند، این خط کشی‌ها فقط به مشدد شدن در عقیده‌ی گذشته و اوج گرفتن رفتار متعصابه منجر خواهد شد.
جدای از آن‌که گپ میان دسته‌ها را شدید‌تر و احتمال تفاهم ملی را کم‌تر می‌کند، در طولانی مدت باعث می‌شود این اصطکاک سیاسی به تولید حرارت بیانجامد و بسوزاند آن‌چه را نمی‌باید!

هرچند شاید نکات دیگری هم در باره‌ی نقاط ضعف و دلایل عدم توفیق فعالیت رسانه‌ای قابل ذکر باشد، اما این یادداشت من را از نوشتن آن‌چه در نظر داشتم، منصرف کرد. همین کافی است. اصلی‌ترین نکته همین بود که گفتید.