(حالا باز نپرسی مگه شما وبلاگ دارین ؟! :دی )

و اما کافه پیانو …
جاهایی که تماما از دست راوی کلافه میشی که همه چی رو به نفع خودش روایت میکنه و اول شخص رو بدفرم توی ذهنت میسازه و دوست داری فحش بدی بهش کتاب رو میزاری کنار و نمیخونی … و بعد از مدتی دوست داری ببینی این بی انصافیش تا کجا ادامه داره … میخونی و باز این حلقه ی دووو* ادامه پیدا میکنه

به نظرم کافه از نیمه به بعد قشنگ میشد… از اونجا که صفورا فکر کنم (اسمش دقیقا یادم نیست !) واردزندگی اش میشود و تازه به او میفهماند که دیگران هم میتوانند زندگیشان رو به او قالب کنند و او همیشه نمیتونه خودش رو آزاد فرض کنه …

اوف خیلی حرف زد ..خسته شد :دی

*حلقه دوو: حلقه ی بینهایتی است که مدام یک کار را تکرار میکند